ประวัติความเป็นมาของกรู อิ_อิ

ประวัติของเจ้าของhi5ผู้นี้นั้น นักประวัติศาสตร์ชื่อดังหลายท่านได้ทำการศึกษาและวิจัยมาเป็นเวลาหลายปีจึงได้ค้นพบว่า ความจริงแล้วนั้นเจ้าของhi5ผู้นี้มีเชื้อชาติเป็นคนฝรั่งเศษ(สีดาเหลือ)โดยบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่กับมารดานั้นเป็นผู้ดีอยู่ในประเทศฝรั่งเศษ แต่ในช่วงที่มีการล่าอาณานิคมนั้นบิดามารดาของเจ้าของhi5ผู้นี้ได้เดินทางมาเที่ยวประเทศลาว(เมืองประเทศราชของฝรั่งเศษในขณะนั้น)โดยเดินทางมากับเรือของทหารฝรั่งเศษซึ่งมาล่าอาณานิคม และได้เริ่มตั้งรกรากอยู่ในประเทศลาวเป็นต้นมา แต่ต่อมาภายหลัง ได้เกิดสงครามเวียดนามขึ้น โดยอเมริกาได้ใช้สารพิษหรือฝนกรดเข้ามาใช้ในการทำสงครามกับเวียดนาม การใช้สารเคมีครั้งนี้ทำให้ส่งผลกระทบมายังประเทศลาวในขณะนั้น ซึ่งทำให้แย้ในดินแดนของประเทศลาวต้องสูญพันธุ์ บิดาและมารดาของเจ้าของhi5ผู้นี้จึงตัดสินใจอพยบย้ายถิ่นข้ามแม่น้ำโขงมายังดินแดนที่ราบสูงแห่งสยามประเทศเพื่อตามหาแย้ และในที่สุดก็ได้ปักหลักตั้งถิ่นฐาน ณ ดินแดนที่ราบสูงแห่งนี้ ต่อมาได้ให้กำเนิดบุตรชายซึ่งก็คือกูนี้แหละ^^ นอกจากนั้น"วอนนอนคุก"และ"สองดูฮี"สองนักเดินทางชาวเกาหลียังทำไว้อีกว่า ลูกของท่านสองคนนี้(กูนี้แหล)อนาคตจะได้เป็นเจ้าคนนายคน อิอิเอิ๊กๆ นักเดินทางหัวเราะ ...>>>โปรดติดตามตอนต่อไป < < <

มาโรงเรียน เรียนไป เล่นไป ชีวิตสดใส ขอให้ยกมือขึ้น

เสียงออด อินเตอร์คอมก็แล้ว แต่ยังไม่แคล้ว มาสาย จนได้
ตรวจผม กางเกง กระโปรง หายใจไม่โล่ง ขอให้ยกมือขึ้น

เห็นจักรยาน แวบๆ ก็วิ่งชะแว้บ หนีหายไปหมด

คาบเช้า คาบบ่ายแล้วไง บรรยากาศพาไป หลับได้หลับดี

มีแอร์ก็เย็นสบาย แต่ร้อนแล้วไง หลับได้เสมอ

คาบเช้า คาบบ่ายไม่เกี่ยว ถ้าครูไม่เคี่ยว ก็ขอเหอะสักงีบ

For1 For2 ชิวๆ ใบโพยปลิวพริ้ว ขอให้ยกมือขึ้น

สอบซัม สอบซ้ำ สอบซ่อม ใครล่ะสอบบ่อย ขอให้ยกมือขึ้น

โรงอาหาร อันเป็นที่รัก ไม่ใช่แค่ตอนพัก หลังSum ก็มาเยี่ยม

ทักทาย เพื่อนๆใหม่ๆ เข้าอกเข้าใจ ขอให้ยกมือขึ้น

บูรณา -การเอ๊ะอะไร พฤษกศาสตร์ยังไง แต่ก็ทำไปได้

แถๆ ถูๆ ชิวๆ ชิ่งๆ นิดๆ อย่าได้ถือสา

จิตพิสัย ก็เกือบเคียงศูนย์ วอนผู้การุญ เมตตาสักหน่อย

กิจกรรม ก็มีมากมาย ถึกน้อย ถึกควาย สนุกสนานกันไป

เล่นๆ เอ๊ะหัวเริ่มบาน ก็งานมันค้าง ขอให้ยกมือขึ้น

ไฟนอล เหอะๆ ชิ๊วชิว ยืนเรียง ต่อคิว copy โพยชีท

ตื่นเต้น ตรงหน้าห้องสอบ แต่พอเข้าห้อง ก็ตื่นต๊กกะใจ

เอ๊ะใคร ช่างคิด ช่างแกล้ง ได้แค่ ยิ้มแห้งๆ หน้าตา ซีดขาว

ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ เอาล่ะ ปลงซะ เพราะมันทำ ไม่ทัน

เลขยาก ใครว่าแค่ยาก มันยากโคตรๆ นะจ๊ะ จะบอกให้

วิชา สุดโหด มากมาย เยอะแยะ หลากหลาย ครูท่านคิดได้ ข้อสอบเจ้ากรรม

ในใจ จงพึง ภาวนา อ้อนวอนครูท่าน เมตตาค้ำจุน

ผลสอบ มากมาย ให้ลุ้น บ้าง ซ่อมกันวุ่น เฮ้อ ขุ่นๆใจ

แต่ว่า สอบตกแล้วไง ชีวิตยังสดใส ขอให้ยกมือขึ้น

หลังสอบ ต้องไปช่วยชาติ ช่างน่าประหลาด สมัครสมานพร้อมใจ

ดูหนัง ร้องเกะ อย่างไร สยามใกล้ๆ เฮ้ย ไปคลายเครียด

ปิดเทอม บ้างก็หลั่นล้า บ้างบ้าตำรา เรียนไปทั้งวัน

แต่ถึง อย่างไรสุขสันต์ พวกเรารักกัน ขอให้ยกมือขึ้น

เราเรียน เตรียมอุดมศึกษา ชีวิตเฮฮา ขอให้ยกมือขึ้น

เรียนครู และผู้ อำนวยการ พวกเรารักนะ ขอให้ยกมือขึ้น

รักพี่ รักเพื่อน รักน้อง ก็เราปรองดอง ขอให้ยกมือขึ้น

สามปี ผ่านมา ผ่านไป แต่ว่า หัวใจ เราไม่แปรเปลี่ยน

พระเกี้ยวน้อย ปิ่นปักจุฑา ส่งผ่านกันมา เราขอน้อมรับ

ความรักศักดิ์ ที่วนเวียน ใครรักโรงเรียน

ขอให้ยกมือขึ้น!!!

แนะนำตัวกันหน่อยครับ
ผมชื่อ เพริส แต่เพื่อนๆที่โรงเรียนรียกข้าวแกง(ประทุมวัน) เรื่องของเรื่องคือแม่ของผมขายข้าวแกงอยู่ที่ประทุมวันครับ_อิอิ อายุปีนี้ก็เพิ่ง 14 เกือบ 15 เอง (หน้าแก่หง่ะ) ปีหน้าก็ขึ้น ม6 แล้ว (เข้าเรียนก่อนเกณฑ์ไง) ทุกวันนี้เรียนสาย ศิลป์ภาษา-ฝรั่งเศส (Advance_Learner_program/โปรแกรมคู่ขนานระหว่างความร่วมมือ 2 สถาบัน) แหม้…หรูหราดีแท้ ช่างสดับแล้วดูไฮโซมากมี อีกทั้งค่าเทอมที่แพงที่สุดในโรงเรียนทำให้ไม่มีใครเขา กล้าเรียนจึงมีผลทำให้มีสมาชิกเพียง 25 บอดี้ ต่างกลับห้องข้างๆที่มีถึง 60 สังขาร เพื่อนๆหลายคนในห้องก็ช่างเก่งกันเหลือเกินไม่รู้ยัดห่าอะไรเป็นอาหาร แต่คงไม่ใช่ข้าวแกงร้านแม่เราหลอกเพราะว่าเรากินตั้งแต่จำความได้ เราก็ยังโง่เป็นควายอยู่วันยังค่ำเลย ทุกวันนี้เกรดเฉลี่ยก็ย่ำเเย่เกินจริง อาจสืบเนื่องมาจากข้าวแกงร้านแม่เรา(ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวไม่มีใครมาแดก กูเจ๊งอีก) หรือไอ้โปรแกรมบ้าๆที่ชื่อเหมือนคณะลิเกเนี่ย มันเรียนไม่รู้เรื่อง เคยสืบเสาะเพื่อนที่เขาเรียนเก่งว่าเขาเก่งได้อย่านี้เพระเหตุอันใด … แถ่ม-แถ้ม ก็แม่งเรียนพิเศษกันหัวราน้ำทุกคนเลยง่ะ มันจะไม่รู้เรื่องได้ไง ส่วนเรานั้นวันๆก็นั่งช่วยเเม่ขายข้าวแกง(เลิศรส) กำไรก็ไม่ค่อยมี จะเอาตังค์ที่ไหนไปเรียนพิเศษ เคยลองอ่านเอาเอง รู้เรื่องนะ … เข้าใจ … เเต่แม่งเอ้ยย ผมความจำสั้นแล้วผมจะเอาไปใช้ได้ยังไงอ่านไปเดี๋ยวแม่งก็ลืม เหี้ยเอ้ยย เปลี่ยนเรื่องดีกว่าพูดถึงเรื่องการเรียนแล้วอยากจะรับบทนางเอกเรื่องอาทิตย์ชิงดวง(โดดน้ำตายแม่งให้รู้แล้วรู้รอดเลย หมดปัญหา)
มาคุยเรื่องที่เพื่อนหลายๆคนสังสัยดีกว่า ทำไมผมถึงรู้เรื่องธุรกิจและเรียนเศรษฐศาสตร์รู้เรื่อง(โดยเฉพาะเรื่องการธนาคาร)ไม่ต่างอะไรกับสามขา ดาว้องเขาก็เคยมาถามผมเหมือนกันแหละผมก็ตอบเลี่ยงๆว่า กูเรียนดาแหว่งตรงข้างๆดาว้องง่ะ ที่คนสอนชื่ออาจาร์ยปลวก(หากล่วงเกินอาจารย์ปิงก็ขอโทษด้วยนะฮะ คือขำๆ) เรื่องจริงคือผมไม่ได้ไปเรียนอะไรกับคนอื่นเขาหลอกครับ ผมไม่มีตังค์อ่ะคับ แต่มีอีกหนึ่งสิ่งที่เพื่อนๆยังไม่เคยรู้ (แล้วสุดท้ายกูก็วนมาเรื่องการเรียนอีกจนได้ เห้อมันวกกลับมาได้ยังไงว่ะเนี่ย……… จั่งซี้มันต้องถอน)
คืองี้ถึงแม้แม่ผมจะเป็นแค่แม่ค้าขายข้าวแกงธรรมดา(ย่านประทุมวัน) แต่ว่าคุณพ่อของผมท่านประกอบธุรกิจส่วนตัวน่ะฮะ รายได้ดีมากเลย นี่เห็นว่าเพิ่งจะไปกวาดซื้อที่แถวๆย่านสีลม(ที่เขี่ยบุหรี่) ธุรกิจของท่านพ่อผมก็คล้ายๆของแม่ง่ะครับ แต่มีความแตกต่าง เเม่ผมขายข้าวเเกง แต่ … ท่านพ่อผมตำบักหุ่ง (ส้มตำ) อยู่หน้าแบงค์ชาติอ่า และบางวันผมก็ไปช่วยสับบักหุ่ง (มะละกอ) พวกพนักงานเวลาพักเที่ยงง่ะเขาก็ออกมาซื้อทาน ส่วนพวกบอสสนี่ก็สั่งลูกน้องมาประจำแถมเน้นด้วยว่าเอาสามรส เปรี้ยวหวานเค็ม และต้องเอากลิ่นตุๆของปลาร้านำเท่านั่น ขอแบบเป็นต่อนๆเหม็นตุๆด้วย (ต่อนหมายถึงเนื้อที่เป็นชื้นๆ) พนักงานออกมาทีก็ยืนEnjoin slander
บอสสบั้ง วันไหนพวกบอสสอกกมาเองก็คุยเรื่องธุรกิจกันวุ่นว่ายไปหมด ไอ้เราก็เป็นคนที่มีความใฝ่รู้(เสือกเรื่องชาวบ้านนั่นแหละ) ก็ทำเป็นยืนสับบักหุ่งอยู่ข้างๆครกต่อไปไม่ได้สนใจสับไปสับไปเรื่อยๆๆๆๆๆไม่สนใจ แต่หูของกูนี่นะขอโทษทีเหอะผึ่งๆๆๆๆๆ ประมาณว่าพอมึงมาปุ้บอ้าปากเมื่อไหร่ นับแต่นี้เป็นต้นไปชีวิตมึงคือส่วนหนึ่งของชีวิตกของกู กูขอเสือกสาระพัดเรื่องสากกะเบือยันเรือรบ เนี่ยแหละทำให้ผมเก่งเรื่องธุริจและเศรษฐศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่งการธนาคาร อิอิ(ล้อเล่นระดับเบงค์ชาติเขาจะมาทำอะไรน่าเกลียดอย่างนี้ได้ไงกันเล่า)


ก็เล่าให้ฟังแค่นี้ล่ะกัน วั้นหน้าจะมาเล่าเรื่องความรักให้ฟัง เหอะๆครั้งหน้านี่ห้ามเพชรมาอ่านนะ กลัวมองหน้ากันไม่ติด(ล้อเล่น) ถ้าชอบก็Comment บอกด้วยนะฮะ มันดีไม่ดียังไงก็บอกได้เลยครับ ผมจะได้แก้ไข ว่าแต่ครั้งหน้าอยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับผมก็บอกได้นะฮะเดี๋ยวจะเขียนมาด้วยหรืออยากได้เป็นการส่วนตัวก็บอกเลยผมยินดีตอบทุกคนเล้ยย
ปล.ผมว่าหนึ่งสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตของผมก็คือการมองรอยยิ้มของคนอื่นแหละ รักเพื่อนๆทุกคนเล้ยย………ว่างๆก็อยากจะหอมแก้มทีล่ะคน ทีละคน (ยกเว้นตุ๊ด) เหอะๆกุคงสุขน่าดูห้องทั้งก็มีแต่ผู้หญิง แหม้กูนี่นอกจากจะฉลาดแต่เรื่องโง่ๆแล้วยังเลวอีกโนะ

เอาไว้รอคุณมาเป็นเเฟนผมเเล้วค่อยเรียนรู้เเล้วกันนะ

หนังเอ็กซ์ทุกเเขนงอ่า...อิอิ...ใครจะว่ายังไงก็ว่าเถอะ

เมกกะสติ้วปิด

The Brief history of time.ของสตีเฟ่นฮอฟ์กินครับ

ใดๆในโลกล้วนอนิจจัง คนบ่อ่านหนังสือยังสอบได้
กูดูตาเเหกสอบตก ฉนั้นไซร้จงอย่าได้อ่านมัน